Sunday, January 29, 2017

വിരാട൦

ചിത്രകാരിയായ പി.എസ്.ജയ മുഖത്ത് കറുത്ത ചായം തേച്ചു കറുപ്പിനോടുള്ള സമൂഹത്തിന്‍റെ മുഖം തിരിക്കലുകള്‍ക്കെതിരെ  പ്രതിഷേധിച്ച വാര്‍ത്ത കണ്ടപ്പോള്‍, ഭാര്യയും ഏഴിലും അഞ്ചിലും  പഠിയ്ക്കുന്ന രണ്ട് കുട്ടികളുമുള്ള വിനയചന്ദ്രന്‍എന്ന മുപ്പത്തിയാറുകാരന് വലിയ സന്തോഷം തോന്നി.  അനേക വര്‍ഷങ്ങളായി  താന്‍കൊണ്ടുനടക്കുന്ന, നടക്കാത്ത സ്വപ്നത്തിന്‍റെ സഫലീകരണം, ജയയുടെ പ്രതിഷേധത്തിന്‍റെ  ഏതോ രേഖാംശങ്ങളില്‍സന്ധിക്കുന്നതായി അയാള്‍അറിഞ്ഞു. ജയയെ മനസാ അഭിനന്ദിച്ചു.  ദളിത്‌പ്രശ്നങ്ങളോ  സവര്‍ണ്ണ ഫാസിസമോ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല വിനയചന്ദ്രനെ ഈ വിഷയത്തില്‍താല്പര്യം ജനിപ്പിച്ചത്.  ഒരു സ്ത്രീയുടെ വേഷത്തില്‍പുറത്തിറങ്ങി നടക്കണമെന്ന്‍കുറേക്കാലമായി അയാള്‍മോഹിച്ചിരുന്നു. മറ്റുള്ളവര്‍എന്ത് കരുതും എന്ന പേടി മൂലം ഈ ഒരാഗ്രഹം വിനയചന്ദ്രന്‍ഉള്ളിലൊതുക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാല്‍ജയ കറുപ്പ് ചായം തേച്ചു പുറത്തിറങ്ങി എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യം മുന്‍പെങ്ങുമില്ലാത്ത വിധം അയാളെ ഗ്രസിച്ചു.
തുടര്‍ദിവസങ്ങളില്‍ചുരിദാറിലോ  സാരിയിലോ പുറത്തിറങ്ങുന്ന തന്നെത്തന്നെ, വിനയചന്ദ്ര/ന്‍സങ്കല്‍പ്പിച്ചുനോക്കി.  മീശ വയ്ക്കുന്ന പതിവ് ഇല്ലാത്തതിനാല്‍മുഖത്ത് അധികം മിനുക്ക്‌പണികള്‍വേണ്ടി വരില്ല. കമ്മലും മാലയും വളകളും വേണം. പൊട്ട് കുത്തണം.   ബ്ലൌസ് ധരിക്കുമ്പോള്‍നെഞ്ചിന്‍റെ ഭാഗം കൃത്യമാകാന്‍സ്പോഞ്ച് നിറച്ച അടിയുടുപ്പ് വേണ്ടിവന്നേക്കും. ഭാര്യ ലതിക കുടുംബശ്രീ യോഗത്തില്‍പങ്കെടുക്കാന്‍പോയ ഒരു ഞായറാഴ്ച അവളുടെ നൈറ്റി ഇട്ടുനോക്കി മനസ്സില്‍ചില കണക്കുക്കൂട്ടലുകള്‍നടത്തി വിനയചന്ദ്രന്‍. പിറ്റേന്നുതന്നെ ആവശ്യം വേണ്ട ചുരിദാറുകളും സാരിയും ബ്ലൌസും അടിയിലിടേണ്ട മറ്റ് അനുസാരികളും അയാള്‍വാങ്ങി ഭാര്യയോ മക്കളോ അറിയാതെ ഒളിച്ചുവച്ചു. 
കൂടുതല്‍ആലോചിച്ചാല്‍ഒരു തീരുമാനവും നടപ്പിലാക്കാന്‍കഴിയില്ല. അതിനാല്‍, ഓഗസ്റ്റ് പതിനഞ്ചിന് തന്നെ അയാള്‍സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിച്ചു. സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തില്‍അര്‍ത്ഥരാത്രി ഒരു ഫെയ്സ് ബുക്ക് കുറിപ്പായിട്ടാണ് ആ തീരുമാനം മറ്റുള്ളവര്‍അറിഞ്ഞത്. പ്രതികരിച്ച എല്ലാവരും അതൊരു ധീരമായ തീരുമാന൦, നടപ്പിലാക്കൂ എന്ന്  അയാളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട് മുന്നൂറ്റി മുപ്പതോളം ലൈക്കുകള്‍കിട്ടി. ഏതോ ഒരു ഗംഗാധരന്‍നായര്‍മാത്രം അത്രക്കൊക്കെ വേണോ, ഒന്നൂടെ ആലോചിച്ചുപോരേ എന്ന് കമന്റിട്ടു. ഒരാണിനെ പോലെ നടക്കാന്‍എനിയ്ക്കും എന്തൊരു ആഗ്രഹമാണെന്നോ എന്ന് വാവക്കാടുള്ള സുമിത്ര ടീച്ചറുടെ കമന്റും കണ്ടു. സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തില്‍കുളി കഴിഞ്ഞു പുറത്തിറങ്ങി വസ്ത്രം മാറാന്‍കയറിയ വിനയചന്ദ്രന്‍പതിവില്‍കൂടുതല്‍സമയം എടുക്കുന്ന കണ്ടപ്പോള്‍ആദ്യം മകളും പിന്നെ മകനും വാതിലില്‍മുട്ടി എന്തുപറ്റി എന്ന് അന്വേഷിച്ചു. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ഭാര്യയും വാതില്‍ക്കല്‍വന്നു. വാതില്‍തുറന്നു പുറത്തുവന്ന വിനയചന്ദ്രനെ കണ്ട് മക്കളും ഭാര്യയും ആദ്യം അമ്പരന്നു. പിന്നെ വായ്‌പൊത്തി ചിരിച്ചു. ഇതെന്ത് കോലം എന്ന് ലതിക പലവട്ടം ചോദിച്ചെങ്കിലും അയാള്‍ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അതേ വേഷത്തിലിരുന്നു ബ്രേക്ഫാസ്റ്റ് കഴിച്ചു. ഓഫീസില്‍പതാക ഉയര്‍ത്താന്‍എല്ലാവരും രാവിലെ എട്ടിന് തന്നെ ഹാജരാകണം എന്നതിനാല്‍അയാള്‍നേരത്തെ ഇറങ്ങി.  പുറത്തേയ്ക്ക് പോകാന്‍ഒരുങ്ങുന്ന അയാളെ കണ്ട് ലതിക ആദ്യം പരിഭ്രമിച്ചു. വേഷം മാറ്റി പോകാന്‍അപേക്ഷിച്ചു. അയാള്‍മുറ്റത്തേക്ക്‌ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍കളി കാര്യമായി എന്ന് ലതികയ്ക്ക് തോന്നി. ചെരിപ്പിടുമ്പോള്‍, അവളെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ വിനയചന്ദ്രന്‍അസന്ദിഗ്ധമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു:  ”ഇനിമുതല്‍ഇതാണ് എന്‍റെ വേഷം..” ഗെയ്റ്റ് കടന്നു ധൃതിയില്‍നടന്നു പോകുന്ന വിനയചന്ദ്രന്‍റെ പിറകെ കുറെദൂരം ലതിക ഓടി. പിന്നെ കരയണോ, ചിരിക്കണോ എന്നറിയാതെ വാപൊത്തിനിന്നു. മക്കള്‍രണ്ടും ഒന്നും മനസിലാകാതെ പകച്ചു.
ബസ് -സ്റ്റോപ്പില്‍പരിചയക്കാര്‍  അയാളെ ഒരു വിചിത്രജീവിയെ എന്നോണം തുറിച്ചുനോക്കി. ആദ്യം അവര്‍ക്കാര്‍ക്കും വിനയചന്ദ്രനെ മനസിലായില്ല. മനസിലായപ്പോള്‍കൂട്ടച്ചിരിയായി. ഇന്നെന്താ, സ്വാതന്ത്ര്യദിനമായിട്ട് ഓഫീസില്‍വല്ല പരിപാടീം ഒണ്ടോ, അങ്ങനെ ഒണ്ടങ്കി തന്നെ അവിടെ ചെന്നിട്ട് വേഷംകെട്ടിയാപോരാരുന്നോ, ഇതിങ്ങനെ ബസീക്കേറി അവിടെ വരെ ചെല്ലുമ്പോ ആകെ ചളമാകില്ലേ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു. എല്ലാത്തിനും വിനയചന്ദ്രന്‍ഒരു ചിരി മാത്രം മറുപടിയാക്കി. പ്രൈവറ്റ് ബസിന്‍റെ പിന്‍വാതിലിലൂടെ കയറാന്‍നോക്കിയപ്പോ മുന്നീച്ചെന്ന് കേറ് ചേച്ചി എന്ന് കിളി കുരവയിട്ടു. മുന്നിലൂടെ കയറി ഒരിടത്ത് നില്‍ക്കാന്‍തുടങ്ങുമ്പോ കണ്ടക്റ്റര്‍വന്ന് പിറകോട്ട് പോകെന്ന് ഉന്തി. തിരക്കിനിടയില്‍ആരോ ചന്തിയേല്‍പിടിച്ചു ഞെക്കി. ഒരു കൈ വയറിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു. സാരി അഴിഞ്ഞുപോകുമോ എന്ന് ഒരു സംശയം തോന്നി. അടിപ്പാവാടയ്ക്കുള്ളിലേയ്ക്ക് സാരി ഇടംകൈകൊണ്ട് ഒന്നിറക്കി കുത്തി. ബ്ലൌസൊന്നു പിടിച്ചിട്ടു. ടൌണില്‍ബസിറങ്ങി  ഒരു ഓട്ടോ പിടിച്ചു ഓഫീസില്‍പോകാന്‍തുടങ്ങുമ്പോ ഓട്ടോക്കാരന്‍ഒരു മാതിരി നോട്ടം നോക്കി. ശെടാ..ലവളുമാരെ  കുറെ കാലമായിട്ട് ഇവിടെങ്ങും കാണാനില്ലാരുന്നല്ലോ... ഈ ഇറക്കുമതി എവിടുന്നാണോവോ  എന്ന അയാളുടെ ആത്മഗതം തെല്ലുറക്കെയായിപ്പോയി.
ഓഫീസില്‍ചെന്നപ്പോള്‍അതിലേറെ പുകില്‍. ഭൂകമ്പം ഉണ്ടായപോലെ. സഹപ്രവര്‍ത്തകരെല്ലാവരും വിനയചന്ദ്രന്‍റെ ചുറ്റുംകൂടി. പെണ്ണുങ്ങള്‍നാണിച്ചും ചിരിച്ചും അയാളെ നോക്കി. ആണുങ്ങ/ള്‍, നീയിതെന്നാ  ഭാവിച്ചാ, എഫ്.ബി.യില്‍കണ്ടപ്പോള്‍ഇത്രേം വിചാരിച്ചില്ല, കേട്ടോ എന്ന്‍പറഞ്ഞു. സൂപ്രണ്ട് സുകുമാരിയമ്മസാറ്  റൂമില്‍വിളിച്ചിരുത്തി വിനയചന്ദ്രനോട് ചോദിച്ചു. 'എന്നാലും എന്‍റെ വിനയാ, നിനക്കിത്രേം ധൈര്യം എവിടുന്നു കിട്ടി. സമ്മതിക്കണം. ' പിന്നെ വിനയന്‍റെ വകച്ചിലിട്ടു ചീകിയ മുടിയിലും മാലയിലും കമ്മലിലും  തൊട്ടുനോക്കി. സാരിയുടെ കര നോക്കും മട്ടില്‍മുലയിലൊന്നു തട്ടി നോക്കി. സ്പോഞ്ചാ അല്ലിയോ എന്ന് ചിരിച്ചു. വിനയചന്ദ്രന്‍തലയാട്ടി. 'ഈ ഒരൊറ്റ ദിവസം മതീട്ടോ..മേലില്‍വേണ്ട. ആരെങ്കിലും കുത്തിപൊക്കിയാ ഞാനാ സമാധാനം പറയണ്ടേ. ജോലി പോകും.." എന്ന് ഒരമ്മയെപ്പോലെ ഉപദേശിച്ചു. വേഷത്തില്‍ഒരല്‍പം മാറ്റം നടത്തിയാല്‍അതിനിത്ര പ്രധാന്യമുണ്ടോ എന്ന്‍വിനയചന്ദ്രന് സംശയമായി. പെണ്ണുങ്ങള്‍പാന്റ്സും ഷര്‍ട്ടും ഇടുന്നില്ലിയോ, അപ്പൊപ്പിന്നെ ആണുങ്ങള്‍സാരി ഉടുത്താലെന്നാ.. എന്നൊക്കെ ചോദിയ്ക്കാന്‍തോന്നി. പതാക ഉയര്‍ത്തിയപ്പോഴും എല്ലാവരുടേയും നോട്ടം വിനയചന്ദ്രന്‍റെ നേരെ ആയിരുന്നു. സുകുമാരിയമ്മ സാറിന്‍റെ  സ്വാതന്ത്ര്യദിന സന്ദേശം അത്ര ഏറ്റില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ ജീവിതം, സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ അമൃതം എന്നങ്ങോട്ടു വാക്കുകള്‍ചുരുക്കിയപ്പോള്‍എല്ലാവരും വിനയനെ നോക്കി ചിരിയടക്കാന്‍പാടുപെടുകയായിരുന്നു. സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍അവരുടെ മൊബൈലില്‍അയാളുടെ ചിത്രം പകര്‍ത്തി. എല്ലാത്തിനും അയാള്‍നിന്നുകൊടുത്തു. മൂത്രമൊഴിക്കാന്‍ടോയ്‌ലറ്റില്‍പോകുമ്പോള്‍എവിടെ കേറണം എന്നൊരു സംശയം പെട്ടെന്ന് വിനയചന്ദ്രനുണ്ടായി. സ്ത്രീകള്‍, പുരുഷന്മാര്‍എന്ന രണ്ട് ചുവരെഴുത്തുകളും മാറിമാറി നോക്കി അയാള്‍തെല്ലിട നിന്നു. സാരി മുഴുവന്‍പൊക്കിപിടിച്ച് ആണുങ്ങളുടെ യൂറിനല്‍ഷെഡില്‍നില്‍ക്കുന്നതോര്‍ത്തപ്പോള്‍വല്ലായ്കയുണ്ടായി. കാര്യം സാധിക്കാതെ പുറത്തിറങ്ങി.
പതാക ഉയര്‍ത്തലും മധുരവിതരണവും കഴിഞ്ഞ്, തിരികെ യു.ഡി.ക്ലാര്‍ക്ക് ഷാജിയുടെ ബൈക്കിനു പിറകിലിരുന്നാണ് പോന്നത്. ബൈക്കിനു പിറകില്‍പതിവുപോലെ കവച്ചിരിക്കാന്‍തുടങ്ങിയപ്പോള്‍സാരി തടസമായി. പിന്നെ ഒരു വശം ചെരിഞ്ഞിരുന്നു. 'എന്‍റെ ഭാര്യയെങ്ങാന്‍കണ്ടാല്‍, നിങ്ങളിന്ന് ഏതു പെണ്ണിനെയാ വണ്ടിയേല്‍കേറ്റി കറങ്ങിയേന്നും ചോദിച്ച് ഒടക്കുമല്ലോടാ വിനയാ..." എന്ന് ഷാജി വലിയവായില്‍ചിരിച്ചു.  ബൈക്ക് ഗട്ടറില്‍ചാടിയപ്പോള്‍ഷാജിയുടെ മുതുകിലേയ്ക്ക് അറിയാതെ നെഞ്ചമര്‍ന്നു. '...' എന്ന് ഷാജി പെണ്‍തൊണ്ടയാല്‍കുറുകി. ബസ്- സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ബസ് വരാന്‍വേണ്ടി കുറെ നേരം നിന്നു. കാത്തിരിപ്പുകേന്ദ്രത്തില്‍ആണുങ്ങളുടെ കസേരയില്‍ഇരിയ്ക്കാ/ന്‍ചെന്നപ്പോ/ള്‍തൊട്ടടുത്ത സീറ്റിലിരുന്ന ഒരാള്‍'പോ..ശവം' എന്ന് വിനയചന്ദ്രനെ ആട്ടി. വിനയചന്ദ്രന്‍അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. അയാള്‍വെറുപ്പോടെ ഒന്നുനോക്കി എഴുന്നേറ്റ് പോയിഅപ്പുറത്ത് കൂടി നില്‍ക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവന്‍വിനയചന്ദ്രന് നേരെ ആയിരുന്നു. ഒരു പോലീസുകാരന്‍വന്ന് 'എഴുന്നേരടി' എന്നാജ്ഞാപിച്ചു. 'മേലാലിവിടെ കണ്ടുപോകരുത്' എന്ന് വിരട്ടി. വിനയചന്ദ്ര/ന്‍തന്‍റെ ഐ.ഡി. കാര്‍ഡ്  കാണിച്ചാലോ എന്നാലോചിച്ചു. ബാഗ് തുറക്കാന്‍തുടങ്ങുമ്പോഴേയ്ക്കും  ബസ് വന്നു. അയാള്‍അതില്‍കയറി ഇരുന്നു.
ബസില്‍യാത്രക്കാര്‍കുറവായിരുന്നു. ടിക്കറ്റ് കൊടുത്ത് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍കണ്ടക്റ്റര്‍വിനയചന്ദ്രന്‍റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. ലാസ്റ്റ് സ്റ്റോപ്പ് വരെ പോരുന്നോ എന്ന് അടക്കത്തില്‍ചോദിച്ചു. വിനയചന്ദ്രന്‍അത് കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. അയാള്‍വിനയചന്ദ്രന്‍റെ തുടയില്‍ഒന്നു കിള്ളി. കൈവെള്ളയില്‍'69' എന്ന് എഴുതിക്കാണിച്ചു. വിനയചന്ദ്രന് ഓക്കാനം വന്നു.  സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തില്‍കടിച്ചിറക്കിയ മധുരം കയ്പ്പായി തികട്ടി.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍  സീനാകെ മാറി. അമ്മായിയച്ചനും അളിയനും വന്നിരിക്കുന്നു. വീട് നിറയെ  അയല്‍പ്പക്കക്കാരും പെണ്ണുങ്ങളും. വിനയചന്ദ്രനെ കണ്ടതും അമ്മായിയച്ചന്‍ചീറ്റി. "നീ ഇതെന്തോ ഭാവിച്ചാ? ഞാനേ എന്‍റെ പെങ്കൊച്ചിനെ കല്യാണം കഴിച്ചുതന്നത് ഒരാണിനാ...അല്ലാതെ..." മരുമകന്‍റെ  സാരിയുടുത്ത വേഷപ്പകര്‍ച്ച കാണാന്‍കരുത്തില്ലാതെ  അദ്ദേഹം  മറ്റെങ്ങോ നോക്കി. അപ്പോള്‍, അളിയന്‍വന്നു മൊബൈല്‍ഫോണില്‍വാട്സ് ആപ് തുറന്നുകാണിച്ചു.  "എന്‍റെ അളിയാ...മനുഷ്യന് പുറത്തിറങ്ങി നടക്കണം. അളിയന്‍റെ ഈ കോപ്പിരാട്ടി നാടാകെ കണ്ടു. ഇതിപ്പോ ഒരുമാതിരി.." അളിയനു വികാരവിക്ഷോഭം കൊണ്ട് വാക്കുകള്‍കിട്ടിയില്ല. വിനയചന്ദ്രന്‍അളിയന്‍റെ ഫോണ്‍വാങ്ങി നോക്കി. താന്‍ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍നില്‍ക്കുന്നതും ഓഫീസിന്‍റെ മുറ്റത്ത് പതാക ഉയര്‍ത്തുന്നത് കണ്ടുനില്‍ക്കുന്നതും ബസ്-സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ഇരിക്കുന്നതും ഒക്കെ വൈറലായിരിക്കുന്നു. ആരാണാവോ ഇതൊക്കെ ഡൌണ്‍-ലോഡ് ചെയ്തത്പഴയ നോക്കിയ ഫോണ്‍ഉപയോഗിക്കുന്നകൊണ്ടാണ് താനിതൊക്കെ അപ്പപ്പോള്‍അറിയാത്തത്. എന്തായാലും മൂത്രമൊഴിക്കാന്‍നില്‍ക്കാഞ്ഞത് നന്നായി. "വിനയചന്ദ്രന്‍റെ വിലാസലീലകള്‍ഇനിയുമുണ്ട്. കാണണോ?" അളിയന്‍ഫോണ്‍തട്ടിപ്പറിച്ചു. വിനയചന്ദ്രന്‍ബെഡ്റൂമിലേയ്ക്ക് ചെന്നു. ലതിക കട്ടിലില്‍കിടക്കുന്നുണ്ട്. മക്കള്‍അരികിലിരിക്കുന്നു. അയല്പക്കത്തെ പെണ്ണുങ്ങള്‍വിനയചന്ദ്രനെ കണ്ട്, മുഖം പൊത്തി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങി. അയാള്‍വിളിച്ചു:
"ലതികേ.."
ലതിക കേട്ട ഭാവം നടിച്ചില്ല. വിനയചന്ദ്രന്‍-മക്കളെ വിളിച്ചു. ഇരുവരും ഒരു പരിചയവുമില്ലാത്ത ഒരാളെ എന്നോണം മുഖംതിരിച്ചു. വിനയചന്ദ്രന്‍റെ ഹൃദയം തകര്‍ന്നു. അയാള്‍അവരെ മുറിയില്‍വിട്ടു വരാന്തയില്‍വന്നിരുന്നു.  അമ്മായിയച്ചനും അളിയനും അയല്‍പക്കക്കാരും അരമതിലിലിരുന്ന് അയാളെ നോക്കാതെ നോക്കി. കിഴക്കേലെ വറുത് മാപ്ല വിനയചന്ദ്രന്‍റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. കൈപിടിച്ചു.
"മോനേ, വിനയാ, എന്താണ് നെന്‍റെ പ്രശ്നം.? വറുത് ചേട്ടനോട് പറ. നമ്മക്ക് ശരിയാക്കാഡാ..നീ തുറന്നുപറ. ഒരു കുപ്പി ബ്രാണ്ടീടെ അപ്പറോം ഇപ്പറോം ഇരുന്നു പറഞ്ഞാ തീരണ പ്രശ്നല്ലേ നമ്മടെ നാട്ടിലുള്ളൂ..."
വിനയചന്ദ്രന്‍കൈവിടുവിച്ചു. 
"ഒരു പ്രശ്നോല്ല.." 
"പിന്നെയീ  കാണണത് എന്താണ്? നീയിങ്ങനെ വേഷം കെട്ടി നടന്നാ കുടുമ്മത്തെ പെണ്ണുങ്ങക്ക് പൊറത്തെറങ്ങണ്ടെ. പിള്ളേര് വലുതാവാണ്."
"അയിന് ഞാന്‍എന്ത് വേഷം കെട്ടീന്നാണ്? ഒരു സാരി ഉടുത്തതോ? അപ്പോ പാന്റ്സും ഷര്‍ട്ടും ഇട്ടോണ്ട് പോയപ്പോ ഒരു കൊഴപ്പോല്ലല്ലോ...ഇപ്പ മാത്രം എന്താണ് എല്ലാര്‍ക്കും ഒരേനക്കെട്? ഞാന്‍തുണി ഉടുക്കാതെ ഒന്ന്വല്ല പോയത്. ഞാനിനിയങ്ങോട്ട്‌എനിക്കിഷ്ടമുള്ള ഡ്രസ് ഇടാനാ ഭാവം. ഒരു ദിവസം സാരിയാണെങ്കി, അടുത്ത ദിവസം ചുരിദാര്‍. അതും കഴിഞ്ഞു പാവാടേം ബ്ലൌസും. ആര്‍ക്കാ ചേതം..?"
വിനയചന്ദ്രന്‍ക്ഷുഭിതനായി. അമ്മായിയച്ചനും അളിയനും അതിലേറെ ക്ഷോഭിച്ചു.
"ഈ വക വേഷംകെട്ടൊന്നും ഞാന്‍സമ്മതിക്കില്ല. എന്‍റെ മോള്‍ക്കും പിള്ളേര്‍ക്കും മാനാഭിമാന൦ണ്ട്. ഒരു ഭാവീണ്ട്. മോളെ ലതികേ, വാടീ ഇങ്ങട്ട്. ഇപ്പ ഇറങ്ങണം നമ്മക്ക്. മക്കളേം വിളിച്ചോ. ആഹാ അത്രയ്ക്കായോ അഹമ്മതി..."
ലതികയും മക്കളും ബാഗും തൂക്കി പുറത്തുവന്നപ്പോള്‍വിനയചന്ദ്രന്‍ദയനീയമായി അവരെ നോക്കി. അവര്‍കണ്ട ഭാവം കാണിച്ചില്ല. പടിയിറങ്ങിപ്പോയി. ഇത്ര നിസ്സാര കാര്യത്തിന് ഈ കടുപ്പം വേണോ എന്ന് ലതികയോട് ആരോ ചോദിച്ചു. അവള്‍തലവെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു. കൂടിനിന്ന അയല്പക്കക്കാരാകട്ടെ വിനയചന്ദ്രനെ കുറ്റം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പിരിഞ്ഞു.
വറുത് മാപ്ല ഒരവസാനശ്രമം പോലെ ചോദിച്ചു..
"വിനയാ, മോന്‍ഒന്നൂടെയൊന്ന് ആലോചിയ്ക്ക്.."
"എന്താലോചിക്കാന്‍?" വിനയചന്ദ്രന്‍ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു. ആ ഭാവമാറ്റം കണ്ട വറുത് മാപ്ല കൂടുതല്‍പറയാന്‍നില്‍ക്കാതെ  ഗെയ്റ്റ് കടന്നു. അപ്പോ/ള്‍ആ കലിപ്പ് ഫ്രെയിമിലേയ്ക്ക് വീട്ടുടമ കയറി വന്നു.
"അപ്പഴേ ഒരു കാര്യം പറയാന്‍വേണ്ടിയാണ് വന്നത്. വളച്ചുകെട്ടാതെ പറയാം. മാനോം മര്യാദേം ആയിട്ട് ജീവിക്കണോര്‍ക്കെ ഞാന്‍വീട് കൊടുക്കൂ. ഈ വക കൂത്തൊന്നും നമ്മക്ക് പറ്റില്ല. എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ..?"
വിനയചന്ദ്രന്‍മിണ്ടാതെ നിന്നു. "ഇനീം ഇതാണ് ഭാവമെങ്കി... ബാക്കി ഞാന്‍പറയണില്ല.." അയാള്‍ചാടിത്തുള്ളി ഇറങ്ങിപ്പോയി.
വിനയചന്ദ്രന്‍വീടിനകത്ത് എല്ലാ മുറികളിലും ചെന്നുനോക്കി. ആളുമില്ല, അനക്കവുമില്ല. ആകെയൊരു മൌഡ്യം. കുറേനേരം കട്ടിലില്‍കയറി കിടന്നു. ഒരു തരം ശൂന്യത അയാളെ പൊതിഞ്ഞു. ഇനിയെന്ത്? എന്താണ് വസ്ത്രധാരണത്തിന്‍റെ മാനിഫെസ്റ്റോ? എന്താണ് സ്വാതന്ത്ര്യം? എന്നിലെ ഞാന്‍എന്താണ്? എന്‍റെ സ്വതന്ത്രമായ തീരുമാനങ്ങള്‍ക്ക് എന്തുവില? ഭാര്യയും മക്കളും വെറുക്കാന്‍മാത്രം ഞാന്‍എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത്?
വിനയചന്ദ്രന് ഉറക്കെ കരയാന്‍തോന്നി. അയാള്‍കുറെയേറെ നേരമെടുത്ത്  മുഖ൦ കഴുകി. കണ്ണാടി നോക്കി.  ഇത്തിരി പൌഡറിട്ടൂ. കക്ഷത്തില്‍സ്പ്രേ അടിച്ചു. ഉലഞ്ഞ സാരി ഒന്നൂടെ  അഴിച്ചുടുത്തു. വാതില്‍പൂട്ടി പുറത്തിറങ്ങി. വെയിലുണ്ടായിരുന്നു വഴിയില്‍. കുറേയങ്ങ് നടന്നു. വഴിയേ പോകുന്നവരൊക്കെ വിനയചന്ദ്രനെ നോക്കി. അയാളുടെ വേഷം കണ്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി. അയാളത് കാര്യമാക്കിയില്ല. സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തിന്‍റെ റാലികള്‍പോകുന്ന കണ്ടു. അങ്ങനെ നടന്നുനടന്ന് പഠിച്ച ഗവ.യു.പി.സ്കൂളിന്‍റെ മുന്നിലെത്തി വിനയചന്ദ്രന്‍. അയാള്‍തുറന്നുകിടക്കുന്ന ഗെയ്റ്റിലൂടെ അകത്തുകയറി. കൊടിമരത്തില്‍പതാക പാറുന്നു. വടക്കേ അതിരില്‍, ആ പഴയ നെല്ലിമരം ഇപ്പോഴുമുണ്ട്. അതിന്‍റെ ചുവട്ടില്‍പുതുതായി ഒരു കല്‍ബഞ്ച് പണിതിരിക്കുന്നു. അയാളവിടെ ഇരുന്നു.
അപ്പോള്‍സ്കൂളിനു പിന്നിലെ മതിലിനരികില്‍നിന്നും പണ്ട് രണ്ടുക്ലാസ് താഴെ പഠിച്ച ഗീതാമണി നടന്നുവന്നു. പഴയപോലെ  നീണ്ട മുടിയില്ല. ആണുങ്ങളെപ്പോലെ ക്രോപ്പടിച്ചു ചീകി വച്ചിരിക്കുന്നു. മുണ്ടും ഷര്‍ട്ടും വേഷം. മുണ്ട് മടക്കി കുത്തിയിരിക്കുന്നു. കയ്യില്‍വാച്ച് കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്.  അവള്‍/അവന്‍അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. "എന്താ ചേച്ചി മുഖത്തൊരു വിഷമം എന്ന് ചോദിച്ചു. തോളില്‍കൈവച്ചു. വിനയചന്ദ്രന്‍റെ കണ്ണുകള്‍നിറഞ്ഞു. അവള്‍/അവന്‍കുറച്ചൂടെ ചേര്‍ന്നിരുന്നു. അതോടെ വിനയചന്ദ്രന്‍പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി. ആ നേരം വരെ സംഭവിച്ചതൊക്കെ തുറന്നുപറഞ്ഞു. അങ്ങനെ തുറന്നുപറഞ്ഞപ്പോള്‍ഹൃദയഭാരങ്ങള്‍ക്ക് തെല്ലൊരു അയവ്  തോന്നി. അപ്പോള്‍, ഗീതാമണി/മണി  വിനയചന്ദ്രനെ ഇങ്ങനെ  ആശ്വസിപ്പിച്ചു:
"പോയൊരു പോട്ടെ ചേച്ചി. അതോര്‍ത്ത് നമ്മള് വിഷമിച്ചിട്ട് എന്താ കാര്യം. ഇത്രേം കാലം ഒന്നിച്ചുജീവിച്ചിട്ടും ചേച്ചിയെ മനസിലാക്കാന്‍അവര്‍ക്ക് പറ്റിയോ..? ഇല്ലല്ലോ. ഇനിയങ്ങോട്ട് നമ്മക്ക് ഒന്നിച്ചുജീവിക്കാം. ഞാന്‍ഭര്‍ത്താവ്. ചേച്ചി ഭാര്യ. സമ്മതാണോ?"
(യെസ് മലയാളം ജനുവരി ഒന്ന്)